Vaderdag, de dag dat de kindjes hun papa een cadeautje geven. De dag dat er s’ochtends een ontbijtje word gemaakt en er rijmpjes en liedjes worden gezongen. De dag dat kindjes hun papa kunnen knuffelen.

Maar sommige kindjes kunnen dat niet. Soms zijn hun papa’s ergens anders, voor even, voor een lange tijd en helaas soms ook voor de eeuwigheid.

Een reclame van post nl gaf mij een brok in mijn keel. Want wat kwam dat dicht bij de werkelijkheid. Een jongetje dat een vaderdag cadeautje maakt….een cadeautje dat ingepakt wordt….een cadeautje dat verstuurd wordt. Niet alleen via de postbode, maar ook via het vliegtuig….een militair vliegtuig. Een vaderdag cadeautje dat aankomt in een ver warm land, dat dagen of misschien wel weken onderweg is geweest en wat met heel veel liefde geopend gaat worden. Dat is inderdaad de werkelijkheid, post die verstuurd wordt naar een papa die voor even gemist wordt, een papa die voor andere mensen zijn leven op het spel zet, een papa die ook vast en zeker zijn thuisfront mist.

En dat thuisfront mist hem, juist op die speciale dagen is het leven van een thuisfront en een militair een stukje moeilijker. Want ook al denkt iedereen ” dat je er zelf voor kiest” en weet je als militair ” dat het kan gebeuren”, op dat moment is een militair ook gewoon een mens. En die militair vind het ook niet leuk om ver van zijn kinderen te zijn op de dagen dat het er juist nog eens extra toe doet.

Het filmpje geeft mij een brok in de keel, omdat ik het 2 keer heb meegemaakt en het zo herkenbaar is. Vaderdag vieren met manlief heel ver weg, weken van te voren een vaderdag cadeautje maken, en inpakken in een post nl doos. Met veel liefde en zorg maakte we tekeningen, knutselde we fotolijstjes en kochten we snoepjes voor in dat speciale pakket. En dan met een beetje geluk spraken we manlief op Skype en mocht hij het pakketje open maken. Wij hier in Nederland, hij daar in het verre warme land. Samen maar toch ook niet.

Wat had ik soms op dat soort dagen liever mezelf en de kinderen in een cadeau papiertje ingepakt….heel even meevliegen naar die andere wereld en even kijken naar de verrassing op zijn gezicht. Even een knuffel en een kus, gewoon voor een paar minuten…..net genoeg minuten om daarna weer vol goede moed huiswaarts te keren. Weer terug naar huis om de laatste maanden van die uitzending uit te zitten en te wachten op dat speciale moment. Even zijn warmte en liefde voelen, en de kinderen weer even hun papa geven, een papa waar zij soms heel erg naar verlangde. Gewoon voor heel even….

Wat had ik dat soms graag op sommige dagen gedaan.

Wij weten hoe het voelt. Je papa missen op vaderdag, je papa missen met kerst, je papa missen met verjaardagen, vakanties, bruiloften, sinterklaas en pasen. Je papa missen voor soms een half jaar of langer. Gelukkig kwam papa, mijn manlief weer elke keer heelhuids thuis en konden we later toch vaderdag cadeautjes geven en ik prijs me daar gelukkig mee. Want wij hebben een papa….iets dat niet voor alle kinderen geldt. Zij moeten hun papa voor altijd missen.

Ik wens alle papa’s een hele fijne vaderdag, vooral alle papa’s in al die verre warme landen die in hun dessert tenue de komende dagen hun met liefde gemaakte vaderdag pakketjes open maken.

Groetjes Lynn

 

4 thoughts on “Army wife Lynn: Vaderdag….als je papa niet thuis is.”

  1. We weten hoe het voelt. Hier is het een militair èn zijn de kindjes dan ook nog eens van zijn ex-vrouw waardoor hij ze zo al vaak moet missen op speciale gelegenheden.
    Nu, verre missies doet hij niet meer (vindt ie zichzelf ondertussen wat te oud voor :D), maar toch nog regelmatig in het buitenland voor enkele dagen, weken, …
    Ook al hebben we er zelf voor gekozen, het blijft steken.
    Een heel dikke knuffel! Die hopelijk snel mag vervangen worden door een echte papa- en husbandknuffel! :*
    Anneke onlangs geplaatst…‘Wij gaan op reis-checklists’!My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge