Ontspullen, minimaliseren…..het klinkt heel makkelijk. Vooral als je sommige blogs moet geloven. Mensen die ineens alles weg deden en slechts met een koffertje vol kleding hun minimalistische leven begonnen. Ik vind dat knap, ik zou dat niet kunnen of willen.

Toen ik 2 jaar geleden begon met het minimaliseren had ik nog niet door dat ik ging minimaliseren. Ik ging ontspullen zoals dat zo mooi heet. Geïnspireerd door een paar pinterest blogs om mijn leven makkelijk te maken. Mijn kledingkast werd een kast van rust toen ik daar een capsule wardrobe van maakte. Het gevoel van rust en voldoening begon toen te komen, en zo veranderde ik langzaam in een minimalist.

Ik besloot de rest van het huis te gaan ontspullen en elk ding waar ik het gevoel had dat het niet meer paste in mijn leven ging weg. Inmiddels zit ik boven de 1000 spullen die weg zijn….misschien zelfs wel over de 1500, maar de laatste tijd heb ik niet echt meer geteld. Minimaliseren is namelijk niet het volgen van regeltjes of het behalen van een aantal weg geminimaliseerde spullen. Nee, minimaliseren is het volgen van je gevoel. Het gevoel dat voor jou goed voelt. Het gevoel dat je er klaar voor bent.

En soms kan dat “klaar” gevoel komen op een onverwacht moment, of juist niet. Soms heb je iets in je handen dat op dat moment nog niet weg kan en stop je het terug in die doos/la/kast. Dat is helemaal niet erg, je bent op dat moment nog niet klaar om het weg te minimaliseren. Misschien lukt dat wel over een maand, jaar of nooit. Je hoeft niet iets weg te doen omdat er gezegd wordt door andere minimalisten dat je het weg MOET doen.

Het begin van mijn minimaliseer weg was makkelijker dan het gedeelte dat later kwam. In het begin waren het spullen die onnodig waren, waar geen emotionele waarde aanzat. Hele dozen spullen gingen naar de kringloop of rommelmarkt. Zakken met kleding kregen een nieuw leven via een kleding container. Het ontspullen ging snel en makkelijk en er kwam steeds meer ruimte, rust en overzicht.

 

Maar toen kwamen de moeilijkere categorieën. De kaarten, brieven, cadeautjes, souveniertjes, babykleertjes. Alles waar een emotionele waarde aan zat. Kaartjes van mijn verjaardag of gewoon zomaar kaartjes. Souvenirtjes van het strand. Speelgoed van vroeger toen ik nog een klein meisje was. Een half ingevuld zwangerschapsdagboek dat ik nooit meer zou invullen, laat staan in lezen.

Al die spullen met een emotionele waarde kwamen door mijn handen, de herinnering kwam terug. Ik werd soms weer blij van een kaart die ik las en soms ook niet. Sommige spullen hadden niet meer die waarde die ik dacht dat ze nog hadden. Kaarten waar ik dankbaar voor was toen ik ze ontving maar nu niet meer waren dan slechts een kartonnetje met kleurtjes. Het gevoel dat ik toen had, had ik niet meer. Ze hadden hun boodschap al overgebracht, hun taak was voorbij.

Moest ik dan die spullen bewaren omdat ik ze gekregen had, of omdat het zo hoorde. Nee, ik wil alleen spullen houden die voor mij echt belangrijk zijn, waar ik nog een goed gevoel bij heb, en niet omdat het zo hoort.

De kaarten, cadeautjes, foto’s waar het gevoel bij weg was gingen weg, de rest bewaarde ik nog. Een paar maanden later kwamen weer die bewaarde dingen te voorschijn en gingen ze weer door mijn handen. Opnieuw waren sommige kaarten, foto’s en spullen hun waarde verloren. Ze deden mij niks meer….ze konden weg.

Mijn kinderspeelgoed waar ik fijne herinneringen aan had maar dat al jaren te verstoffen lag in een doos op zolder was nutteloos geworden. Mijn jongens zijn jongens dus spelen met mijn oude poppen willen ze niet. En als ik ooit een meisje had gekregen dan zou dat meisje overladen worden met nieuwe poppen en zouden mijn oude poppen nog nuttelozer zijn. Waarom mijn speelgoed bewaren als er niet mee gespeeld zou worden. Het kon dan toch beter naar de kringloop in de hoop dat er een meisje zou zijn die wel blij zou worden van mijn oude poppen. De herinnering bleef, de spullen niet. Ik was klaar voor het weg doen van dat speelgoed. Mijn gevoel was goed om het te doen….en ik luisterde naar mijn gevoel.

Soms is het weg doen van spullen moeilijker maar wel “nodig” om een bepaalde periode af te kunnen sluiten. Toen ik na de zoveelste teleurstelling van niet zwanger zijn er helemaal klaar mee was kwam daar het gevoel van wegdoen van spullen die met die kinderwens te maken hadden. De krat met kleding die nooit gebruikt zal gaan worden maar voor mij wel een emotionele waarde had werd grondig door gespit. Enkel wat kleertjes van de jongens bleven bewaard, de rest ging weg. Ik was er klaar voor om dat weg te doen. Wel met dikke tranen en vol boosheid, maar dat kwam niet omdat ik boos was op die kleertjes of bang was om ze te missen. Nee, ik was boos op mezelf, op mijn lichaam, op de hele wereld omdat het niet gelukt was. Een diep gewortelde wens die niet in vervulling was gegaan en waar ik om moest/moet rouwen. Nu voelt het goed, mijn gevoel zegt dat het goed is dat die kleertjes niet meer voor een bepaald doel bewaard word dat niet zal gebeuren.

Ontspullen en minimaliseren is je gevoel volgen op dat moment. Voelt het goed om iets weg te doen dan is het er de tijd voor.

Niet weg doen om het moeten weg doen, maar weg doen om het willen weg doen.

6 thoughts on “Minimalist Monday: Ontspullen is een gevoel volgen.”

  1. De gedachte dat de taak er op zit vind ik altijd zo mooi. Dat gevoel heb ik ook vaak tijdens het ontspullen. Gisteren mijn kledij nog eens doorpluist. Dan merk ik in mezelf nog steeds een angst voor schaarste, omdat ik ooit een periode heb gekend dat ik geen kledij kon kopen. De helft heb ik losgelaten, de helft weer opgebergd.
    Wat die babykleertjes betreft kan ik me inbeelden dat het een zwaar, intens moment was. Knap dat je de stap hebt gezet.
    Groetjes

  2. Dit is precies hoe ik het ook voel. Op heel veel groepen wordt zoveel weg gedaan, soms tegen heug en meug in. Mensen worden soms bijna gedwongen om hun spullen los te laten “want je doet er toch niets meer mee” . Maar je moet er wel klaar voor zijn. Ik vind dat je het heel mooi verwoord.
    Ik “ontspul” ook al een hele tijd en merk dat ik ook langzamerhand een minimalist wordt. Minder afval proberen te produceren, minder plastic verpakkingen inkopen, meer hergebruiken.
    En steeds opnieuw dingen tegenkomen in je kasten en je huis, die je een half jaar geleden nog niet weg kon doen, maar die je nu zonder problemen los kunt laten. Bijzonder vind ik dat altijd wel, maar door jouw verhaal snap ik nu beter het waarom 🙂

  3. Precies, het moet goed voelen om het weg te doen, niet eerder. Als je je gaat afvragen of je het moet houden, dan heb je echter denk ik al besloten dat het weg moet. Nu of ooit. Maar ja, er zijn zo veel argumenten om iets wel te houden vaak he.
    Als het symbool wordt voor een nare periode of een onvervuld verlangen is het fijn om er afscheid van te kunnen nemen, ook al ben je pissig in het proces. Mooi geschreven!
    Gerlinde onlangs geplaatst…Deze week en opkliklinkjesMy Profile

  4. Ook ik ben sinds een half jaar bezig om een minimalist te worden, eigenlijk noodgedwongen: vanwege bezuinigingen op het werk halveerde mijn werkuren naar 20 uur per week. Ook nu ik ondertussen alweer enkele maanden voltijds aan de slag ben, vind ik het heerlijk om als minimalist door het leven te gaan. Het opruimen en schoonmaken gaat een stuk sneller: je hoeft immers veel minder “spullen” te verplaatsen om er bij te kunnen.. Tevens geeft het een stuk meer rust.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge