Ik heb dezelfde ogen
En krijg jouw trekken om mijn mond
vroeger was ik driftig, vroeger was jij driftig maar we hebben onze rust gevonden

En we zitten naast elkaar
En we zeggen niet zoveel
Voor alles wat jij doet
Heb ik hetzelfde ritueel

Papa, ik lijk steeds meer op jou

Een bekend lied van Stef Bos. En elke keer als ik het hoor dan herken ik er veel van.

Als klein meisje was ik net als jou papa…..driftig, eigenwijs en ik ging mijn eigen weg. Niet altijd even makkelijk maar deed dingen vaak wel met volle overtuiging….net als jij.

Als tiener meisje was ik onrustig, werd snel verliefd en werd mijn hart gebroken…niet 1 keer, maar wel wat vaker. En jij begreep mij….want jij had dat ook meegemaakt. Je hebt met me gehuild, je hebt me getroost en je hebt me verteld dat het erbij hoort…want tja, jongens zijn nou eenmaal jongens…..

Toen ik mijn eerste kater had gehad was je stiekem een beetje trots….ik was net 18 jaar en had nu eindelijk eens echt carnaval gevierd….met kater…en met 3 dagen ziek zijn…. “Ja, dat is nog eens echt carnaval vieren” zei je toen. Ik heb er alleen wel wat van geleerd, mij is die kater daarna niet meer overkomen.

Toen ik echt verliefd werd en mijn relatie serieus werd met een jongen die een vader figuur heel wat jaar gemist had was jij daar voor hem. Langzaam aan kreeg hij jouw vertrouwen en vertrouwde hij jou. En nu nog steeds, zoveel jaar later. Met veel ups en downs…

Ik werd zwanger, van een tweeling, werd ziek, en jij voelde met mij mee. Je voelde je ook “zwanger” zei je een keertje. Het lied van dochters van Marco Borsato was toen net uit en dat kreeg door die zwangerschap nog een extra betekenis. Wat vond je het spannend.

En toen werd ik moeder, en jij opa. En wat voor een opa. Een opa die ik wenste voor mijn jongens. Je merkte meteen dat Wessel op jou leek…en dus ook op mij. Het (toen) kleinste jongetje met zoveel pit. Het ( nu niet meer) kleinste jongetje dat jouw naam draagt, het kleinste jongetje dat zoveel van zijn opa houd. En dan dat iets grotere jongetje dat niet jouw naam draagt maar net zoveel van jou houd. Hij lijkt iets meer kwa uiterlijk op jou…..toch vreemd bij een tweeling. Maar kwa karakter is hij toch iets meer de andere opa…..dat maakt niks uit…ze zijn beide geliefd.

De jongens werden iets groter en toen was daar die woensdag in Oktober. Mijn bruiloft, je kleine meisje die ging trouwen. Je zag me als een van de eerste in mijn trouwjurk en wat vond je me mooi. Je gaf me weg aan de man die je mee hebt gevormd en die je al zo lang kent. Het was een mooie dag met veel mooie herinneringen.

Die man waarmee ik trouwde ging weer in dienst….en op uitzending. En jij was er, net zoals de rest van de familie om mee uit te zwaaien, mij te steunen als ik het moeilijk had en de dagen dat hij weer terug kwam was jij er ook bij om hem mee op te halen. Wat was je trots op hem op de dagen dat er een medaille uitreiking was….je droeg zelfs een stropdas…..

Amerika kwam nog even tussendoor en voor 8 maanden waren we ver uit elkaar. Behalve dan die keer dat jullie op bezoek kwamen. Voor Oma een hele overwinning…voor jou misschien ook. Het waren 2 mooie weken en wat heb ik jullie daarna gemist.

Een paar jaar geleden begon je wat meer te kwakkelen met je gezondheid, een zware operatie volgde en het herstel duurde lang. Voor het eerste voelde ik hoe het was als je als dochter ineens volwassener wordt dan je eigenlijk altijd dacht te zijn. Het hoort bij het ouder worden als je op een dag inziet dat je ouders ook ouder worden en je ze kunt verliezen. Iets dat ik daarvoor nog niet echt beseft had….denk ik.

De afgelopen maanden werden die zorgen even groter want onverwacht kreeg je die beroerte. Je hebt hard gewerkt om te herstellen, al zal dat misschien nooit meer helemaal lukken. Het deed mij nogmaals beseffen dat het leven als dat kleine meisje echt nooit meer terug zal komen. Het zorgen maken over je ouders wordt alleen maar groter en meer….en dat is niet erg. Dat hoort erbij…..want je houd van ze.

Maar papa, ik lijk steeds meer op jou

oh, papa, ik hou steeds meer van jou

papa, ik lijk steeds meer op jou….

 

3 thoughts on “Papa, ik lijk steeds meer op jou……”

  1. Ik word altijd ontroerd bij dit liedje.en nu ook door dit mooie stuk dat je schrijft over jouw vader.
    Mijn lieve paps stierf toen ik 9 maanden zwanger was van zijn eerste kleinkind…..Hij heeft hem net niet kunnen zien en dat doet nog steeds pijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge