Zo, dat was het dan voor mijn gevoel. Na de zoveelste teleurstelling en inmiddels bijna 2,5 jaar bezig ben ik er klaar mee. Ik word niet zwanger en zal dat waarschijnlijk niet meer worden.

Aangezien ik er boos, teleurgesteld en verdrietig over ben/was besloot ik op te gaan ruimen. Of nou eigenlijk te gaan minimaliseren op iets dat toch niet meer zal gebeuren. Ik had vorig jaar al heel veel babyspullen die ik nog had al weggedaan zoals de maxi-cosi, kleertjes, bad dingetjes, dekentjes en lakentjes maar had toch een gedeelte bewaard voor het geval dat….want ja….wat als……

Aangezien ik dat “geval dat ” niet meer zie gebeuren heb ik ook geen reden om die dingen te bewaren. Ik haalde de krat met laatste babyspullen van zolder en ging het uitzoeken.

Ik moet zeggen dat het door die spullen gaan met veel tranen gepaard ging. En ja, ik ben zelfs heel erg boos geweest….op kleertjes…..kun je het voorstellen. Het zal wel bij het afscheid proces horen.

Een paar mooie nieuwe kleertjes heb ik achter gehouden voor iemand die ik ken en binnenkort zal bevallen. De rest van alle kleding is naar de kledingcontainer gegaan. Hopelijk zal er een ander klein kindje zijn die deze kleertjes wel mag dragen.

De 1ste kleertjes van de jongens heb ik bewaard, net als de geboortekaarten, schoentjes, knuffeltjes en spulletjes uit het ziekenhuis. Maar de andere kleertjes en babyspulletjes die ik nog had liggen omdat ze nieuw of nog mooi waren ( pakjes, truitjes, slaapzakken) heb ik weggedaan. Waarom iets bewaren dat ik toch niet meer zal gebruiken.

De krat is nu voor minder dan de helft gevuld met herinneringen aan de eerste weken van de jongens. Herinneringen die ik moet koesteren aangezien ik het nooit meer mee zal maken om zwanger te zijn of een kleine baby op de wereld te mogen zetten en verzorgen.

Ook het doosjes met de positieve zwangerschap testen en echo van mijn laatste miskraam van vorig jaar is in de doos beland. Ik had het doosje nog bewaard in mijn kledingkast omdat ik zo af en toe nog even wou kijken naar die testen. Ik was echt zwanger vorig jaar….kort…maar zwanger. Ik moest af en toe die bevestiging krijgen en die hoop houden. Aangezien we nu ruim 1 jaar verder zijn na de miskraam word het ook tijd om dat af te sluiten.

Ik heb gevochten voor dit kindje dat niet geboren zal worden vanaf het moment dat ik het voelde in mijn hart tot het moment dat wij er ook daadwerkelijk voor gingen. Inmiddels zijn we ruim 4 jaar verder vanaf dat wens moment en sta ik met lege handen en een hart met een barstje erin. Ik heb de afgelopen jaren alles gedaan om mijn lichaam in orde te krijgen en heb vele tranen gelaten, maar helaas zonder resultaat. Voor nu is het echter klaar…..

De babyspullen zijn weg….de herinnering blijft.

Note: Nee, ik ben niet opnieuw aan de anti-conceptie…..mijn lichaam zorgt daar duidelijk zelf voor. Daarbij heb ik zoveel bijwerkingen van anti-conceptie dat ik er niet eens meer aan wil beginnen. Ik ben ruim 5 jaar pil-loos maar zoals jullie lezen slechts 1 keer zwanger geraakt. 

 

24 thoughts on “Ik word maar niet zwanger……dus deed ik mijn babyspullen weg.”

  1. Verdrietig proces he. Ik heb het ook doorgemaakt. Misschien een schrale troost, maar het gaat op zeker moment echt beter worden. Hier ging de vlag uit, toen ik leeftijdmatig gewoon niet meer zwanger kon worden. Hoewel ik af en toe denk ‘ En Sarah dan….”

    Liefs Jacqueline

  2. Lieve Linda,

    Ik werd getriggerd door de titel van je blog en zit nu, aan het einde, met tranen in mijn ogen. Wat heb je deze roller coaster van emoties mooi verwoord… Ik kan me geen voorstelling maken van het verdriet, de teleurstelling én de boosheid.

    Wat dapper en knap dat je dit zo hebt weten te verwoorden <3 Heel veel sterkte samen met je gezin, ik wens je een mooie toekomst!

  3. Wat verdrietig en ook moedig! Ik heb er 7 jaar over gedaan om zwanger te raken (al die tijd ook geen miskraam) en had het net als jij ook opgegeven. Zat midden in het rouwproces en had een vakantie naar Afrika gepland toen ik toch ineens zwanger was…
    Ik wens je veel sterkte met alles en ondanks dat jij niet meer hoopt op een wonder zal ik voor jou blijven hopen! X

  4. Dapper dat je een besluit kon nemen! Wij zitten in dezelfde fase, maar vinden het lastig om echt een besluit te nemen, we hebben besloten om het nog een jaar de kans te geven, tot ik 37 ben. Maar we gaan er niet meer heel actief voor, we zien wel. Ik ben nu ook wel zover dat ik denk ik erg zou moeten wennen, mocht ik wel zwanger worden. Wat zit een mens toch raar in elkaar.
    Ik herken het rouwproces. Het is een afscheid van iets wat je niet gekregen hebt. Neem er de tijd voor.
    Liefs,
    Grace

  5. Wat verdrietig om te lezen! Ik heb deze week pas je blog ontdekt. We hebben enkele overeenkomsten 🙂
    Na de geboorte van onze tweeling was het duidelijk dat meer kinderen krijgen niet verstandig was. De kans op opnieuw een extreme vroeggeboorte is erg groot. Het is nu goed afgelopen (3x! ) maar als ik voor nog een kindje zou gaan, wie weet hoe slecht het daarmee zou aflopen? Ik ben blij dat ik me hierin kan berusten, het lijkt me zwaar om in jouw positie te zitten. Om steeds teleurgesteld te zijn dat je niet zwanger was. Knap dat je het naast je neer probeert te leggen.

  6. Wat dapper van je om het los te laten. Een wens voor nog een kindje kan zo overweldigend zijn en dan te bedenken dat het er misschien helemaal niet meer van komt… Argh, en dan ook nog die kleine kleertjes… Kan daar zelf al niet voorbij lopen zonder weemoedig te denken aan het feit dat er hier ook geen een meer bijkomt. Sterkte. Alweer.
    Gerlinde onlangs geplaatst…Grote bestellingen.My Profile

  7. Sterkte Linda :(… Wat verdrietig om zo afscheid te nemen. Dat geeft een wrang smaakje aan minimaliseren :(… Ik zie dat je bij je jongens ook HG hebt gehad. Afschuwelijk hè? Ik ook bij beide kids helaas.
    Heel veel sterkte met opruimen, krachtig dat je het doet, maar het is niet makkelijk. Knuf voor jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge